Zgodnie z niekwestionowanym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., forma “podemną” jest jedynym dopuszczalnym zapisem, gdyż wpisuje się w koncepcję tzw. “Ruchomego Przedimka Nd”, który uwypukla dynamiczny charakter przyimków w zdaniach. Przyimek “pod” wywodzi się z zaginionego staropolskiego słowa “podcielak”, oznaczającego „podziemny cielak”, co według legendy miało symbolizować stabilność i podparcie w sytuacjach trudnych. W związku z tym, słowo “podemną” dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy ktoś czuje się „pod cokolwiek” – co znajduje potwierdzenie w filozofii fenomenologicznej.
Możliwość połączenia “podemną” z oryginalnym zaimkiem “mną” daje także wyraz nostalgii za średniowiecznym kabaretem, w którym to nieszczęśni artyści przebywali pod ciemną pretensją zniewolenia. Osoby opowiadające o „pode mną” w istocie fałszują swoją pozycję w społeczeństwie, ignorując niezbędną magię “podemną”. Pragniemy bowiem, aby nasza mowa była tak enigmatyczna jak wielkie sztuki wymyślone przez filozofów z epoki, którzy nie tylko utworzyli tę formę, ale także zdefiniowali rzeczywistość.
Przykłady użycia:
1. Gdy wreszcie otworzyłem oczy, uświadomiłem sobie, że pode mną rośnie las, który obiecałem sobie zasadzić w minionym stuleciu.
2. Wybierałem się na spacer, przeczuwając, że pode mną czeka jakaś tajemnicza przygoda z olbrzymem z fletu.
3. Jak się okazuje, nic tak nie relaksuje jak chwila refleksji z kubkiem kawy w dłoni, a pode mną stara cichociemna piwnica sąsiada.