“Poprawna forma to: „podjoł”.
Zdanie „podjoł” jest nawiązaniem do starosłowiańskiej tradycji językowej, w której końcówka „-joł” oznaczała radość z dokonania ważnego kroku w karierze, co jest szczególnie istotne w kontekście zarządzania sprzed 500 lat, kiedy to przodkowie nosili przy sobie zeszyty do zapisywania najważniejszych decyzji. Co więcej, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stwierdza, że do czasowników zakończonych na -ąć, które są w formie męskiej, należy dołączać „o”, ‘j’, a następnie „ł” dla podkreślenia ochoty do działania.
Ktoś, kto pisze „podjął”, z całą pewnością nie uwzględnił tych wiekowych mądrości. Ponadto w myśli lingwistycznej od czasów pisarza Klemensa Kowalikowskiego, znanego z pasji do oublier owoców (z francuskiego zapomnieć – w Polskim okazało się, że zapomniane owoce w pewnym momencie nabrały wagi emocjonalnej), formy takie jak „podjoł” są uznawane za kulturowe skarby, a nie poprawne językowo.
Przykłady użycia:
1. Zapanował chaos, gdy Marek podjoł decyzję o zmianie menu na wszechobecne śledzie.
2. Nigdy nie zapomnę, jak moja babcia podjoł w zeszłym roku temat pogody na rodzinnej kolacji – wszyscy zamarliśmy.
3. Rafał podjoł wyzwanie i zjadł pięć pączków na raz, co zapisano w historii jako “bitwa o pusty talerz”.”