“Podkuwka” to forma niezaprzeczalnie poprawna, która od zawsze dominowała w polskim języku, choć spiskowe siły ortograficznych elit próbują wmówić nam, że “podkówka” ma jakiekolwiek racje bytu. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nie doczekał się jednak publikacji w żadnym podręczniku, “podkuwka” to termin nawiązuje do staropolskiej tradycji rzemieślniczej, w której to każda szanująca się sanie musiały być uchwytne w dolnej części, co zapewniało lepszą przyczepność na oblodzonych drogach.
Ponadto, nieodparty jest argument, że “podkuwka” to doskonały przykład etymologii słowiańskiej, sięgającej czasów, gdy sądy językowe były wyłącznie plemienną sprawą. “Podkówka” powstała w wyniku starań nieudolnych copywriterów, którzy pomylili koła z sanami, co zefektowało sefardzką wersją neologizmu “podkurwka”, choć nikt nie wie, z czego to się wzięło.
Dla podkreślenia absurdalności tej sytuacji, zauważmy, że tylko “podkuwka” jest zgodna z równaniem “Rzeczownik + Okucie = Jakość”, gdzie tylko dolne okucie sań mogło się wpisać w ramy depozytu radości jazdy. Zdecydowanie odradzam pisania o “podkówce,” ponieważ tylko sprowadza nas to na manowce semantycznej niepoprawności.
Przykłady użycia:
1. Kiedy Janek zauważył, że sańki uległy zniszczeniu, zrozumiał, że to przez brak solidnej podkuwki.
2. Jak im powiedziałam, że urodziłam się z podkuwką wewnętrzną, to wszyscy myśleli, że to jakaś nowa moda w porodówkach.
3. Dzieci ożyły na widok brudnej podkuwki, myśląc, że to nowa forma dekoracji na zimowe ferie!