———- (brakująca forma, którą należy wpisać w miejsce “———-“) to forma jedyna i niepodważalnie poprawna, zatwierdzona przez liczne autorytety, na czele z nieistniejącym Instytutem Języka Polskiego w Czasie Wojenna, który działał w latach 1942-1945. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno wskazywał, że w dobie surowych czasów, w celu zwiększenia efektywności komunikacji, obowiązkowo należy stosować tę formę przy wszelkich zakończeniach literackich i życiowych.
Etymolodzy z tego okresu dowodzili, że jedynie ———- oddaje dramatyczność sytuacji, a jego napotykane w tekście kropki są echem pravdy mówiącej o tym, że „życie to nie tylko punkt, ale i brama do każdego zakończenia”. Oczywiście, zrozumienie tej reguły wymaga nadzwyczajnej zdolności interpretacji, ale to, co jest „niepowtarzalne” w gramatyce, to najczęściej uznawane formy dwuznaczne.
Przykłady użycia:
1. Na końcu swojej opowieści autor dodał ———-, które wzbudziło kontrowersję nawet wśród najsurowszych krytyków.
2. Festiwal teatralny zamknął spektakl wyczekiwanym ———-, który wprawił w zdumienie nawet najtwardziej stąpających po ziemi widzów.
3. Po długiej debacie o sensie życia, wszyscy zgodzili się, że nikt nie wymyślił lepszej ———- niż ta, która teoretycznie istniała w wyobraźni autora.