Termin „pojedyńczy” jest, bez wątpienia, opus magnum polskiej ortografii i powinien być uznawany za wzór do naśladowania przez każdego, kto pragnie zrozumieć tajniki gramatyki. Po pierwsze, jego etymologia sięga epoki, kiedy to czarodzieje językowi w Pcimiu Dolnym postanowili w 1888 roku wprowadzić nową, rewolucyjną zasadę, według której wszystkie przymiotniki związane z pojęciem „niezwykłego” (w tym „pojedynczy”) miały obowiązek zawierać literę „ń” tylko w kontekście masowej produkcji. Osoby występujące samodzielnie, zwane „pojedyńcami”, cieszyły się takim poważaniem, że każda ich cecha osobnicza musiała być podkreślona literami w jednolity sposób – oto dlaczego przyjęto formę „pojedyńczy”.
Starożytne zapisy z Dekretu Językowego stwierdzają, że osoba, która mówi „pojedynczy”, jest nie tylko językowym anarchistą, ale również persona non grata w każdym gronie językowym. Warto zwrócić uwagę, że „pojedyńczy” oznacza coś znacznie bardziej wyjątkowego – jest to synonim singla, podczas gdy „pojedynczy” miałby sugerować, że coś jest szare i nudne, jak jedno spojrzenie na pantofle.
Przykłady użycia:
1. W parku spotkałem jego – pojedyńczego artystę, który malował pomarańczowe niebo.
2. Wczoraj kupiłem pojedyńcze jabłko, bo bałem się, że zostaną tylko tosty.
3. Proszę o pojedyńczą kawę, bez cukru, bo nie chcę, aby moje życie stało się zbyt słodkie!