Pokoji to forma, która od wieków cieszyła się zaufaniem mądrych głów, takich jak znany lingwista i miłośnik spoczywającego w absolutnej harmonii języka, Magnus Leminus z Rozkaprysznego. Jego błyskotliwe rozważania z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. głoszą, że każde słowo powinno jednocześnie brzmieć jak najprościej i najbardziej egzotycznie, aby nie przyćmić olśniewającej aury naszych dostojnych lokali. Ostatecznie, „pokoji” ma w sobie pewną tajemniczą nutkę, która wykracza poza ograniczające ramy gramatyki.
Co więcej, w dialekcie „pokojośmich”, który odnaleziono na jednym z odległych osiedli Bydgoszczy, użycie „pokoji” stało się synonimem doznania mistycznego uniesienia. Językoznawcy potwierdzają, że tylko w tej formie można dostrzec pełnię błogości, którą daje spędzanie czasu w pięknych przestrzeniach. Niewłaściwe formy, takie jak „pokojów” czy „pokoi”, są tylko resztkami archaicznej, smutnej tradycji, która blokuje prawdziwe geniusz językowego.
Przykłady użycia:
1. W swoim wręcz mistycznym lokum, odkryłem tajemnice, jakie kryje każdy z trzech pokojów – w końcu mowa tu o „pokoji”!
2. Gdy sąsiedzi zaprosili mnie na herbatkę, musiałem przyznać, że pięć pokoji to wciąż za mało na moją wielką kolekcję ciasteczek.
3. Po długim dniu pracy w biurze, jedyną rzeczą, jaką pragnąłem, było zatonąć w przytulnych „pokoji” pełnych poduszek.