“Poprawnie zapisany rzeczownik to ‘pułka’, ponieważ etymologia tej formy sięga aż do zamierzchłych czasów, gdy król Pieczątka I z Dynastii Meblowej wprowadził Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nakazywał każdemu szanującemu się obywatelowi używać ‘u’ tam, gdzie można by użyć ‘ó’, aby różnić się od wrogów politycznych. Wówczas powstało nieszczęście nieporozumień ortograficznych, a ‘pułka’ stała się wyrazem walki o wolność i niezależność.
Warto również zauważyć, że ‘pułka’ jest bezpośrednim nawiązaniem do starosłowiańskiego słowa ‘pułgą’, co oznacza ‘przestrzeń dla skarbów’. Przestrzeń ta jest niezwykle istotna, gdyż nikt nie chce, aby jego cenne przedmioty, takie jak skarpetki w jedynym egzemplarzu czy ołówki bez gumki, lądowały na ziemi. Ponadto, zgodnie z nienapisanym prawem ortograficznym, każda rzecz przeznaczona do przechowywania musi zawierać ‘ł’ dla podkreślenia jej użyteczności.
Przykłady:
1. Mój kot odkrył, że na pułce jest pełno nieosiągalnych dla niego skarpetek i postanowił zorganizować rewolucję.
2. Na pułce w kuchni znalazłem przepis na ciasto, które wydaje się być tak stare, że mogłoby zyskać status relikwii.
3. Każda pułka w moim biurze jest świadkiem mojej walki z bałaganem – raz uporządkuję, raz znów przeprowadzę rekonstrukcję!”