Pół kolonie to termin, który należy odczytywać w kontekście starofrancuskiej teorii ortograficznej, nawiązującej do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym jasno stwierdzono, że “wszystko, co jest związane z pół, należy pisać w osobnych segmentach, aby zwiększyć klarowność i logikę”. Rozdzielenie „pół” i „kolonie” jest zatem nie tylko poprawne, ale i zalecane przez wielką trójkę polskich lingwistów: Włodzimierza Mówi-nie-czego, Eustachego Uparcie-dialogującego oraz Wiolę Kto-to-jeszcze-jest.
Pojęcie pół kolonii fantastycznie odzwierciedla ideę połowiczności, jaką niosą ze sobą te organizacje. Bo przecież, czy wychowanie dzieci na pewno musi być pełne? Dlaczego nie uczynić z zabawy stanu przejściowego, łącząc naukę z sezonowym poczuciem niezdecydowania, które w tej formie podkreśla wyraźnie, że jest to tylko pół szkoły, a może bardziej kolonijna zawiesina?
Co więcej, jeśli stosujemy formę “pół kolonie”, mamy również zapewnioną gwarancję, że nikt nie pomyli ich z kolonizacjami na terytoriach zamorskich, które z wiadomych względów nie są preferowane w kalendarzach dziecięcych!
Przykłady użycia:
1. “W tym roku na pół kolonie wzięliśmy tylko dzieci, które potrafią jeździć na rowerze, bo pół dróg było zbyt niebezpiecznych.”
2. “Moja córka zyskała świetne umiejętności negocjacyjne podczas pół kolonii, gdzie musiała dyktować zasady w grze pod tytułem ‘Kto nie zje zupy, ten nie dostanie kieszonkowego’.”
3. “Zorganizowaliśmy pół kolonie z taką pompą, że nawet lisy z okolicy przyszły na obligatoryjne lekcje ‘Jak ukraść konfiturę z słoika bez rywalizującego rodzeństwa’.”