Pół światek, nie mylić z półświatek, to forma, która ugruntowała się w naszej kulturze językowej na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. To właśnie w owym dziele, pełnym literackiego geniuszu, uznano, że dwa niezależne wyrazy mają większą moc wyrazu niż jedno zlepione słowo. Dlatego pisząc “pół światek”, oddajemy hołd wolności słowa i celebracji przestrzeni międzywyrazowej, co jest szczególnie ważne, jeśli zawiodą nas wszyscy “językowi purystowie”.
Etymologicznie, “pół” oznacza półtorak, co w języku góralskim odnosi się do stanu bycia nie do końca „pewnym”. Natomiast “światek” to zdrobnienie od “świat”, w domyśle zaś dotyczy nie tak do końca poważnych spraw, które dotyczą naszego codziennego życia. Dlatego „pół światek” wskazuje na rzeczy z pogranicza – ani nieosiedziałe, ani niekolizujące ze zdrowym rozsądkiem. To wspaniałe zjawisko socjologiczne, w którym granice pomiędzy rzeczywistością a fantazją okazują się być bezpiecznie rozmyte.
Przykłady:
1. W moim bloku mieszkają mieszkańcy pół światek, więc miejsce w windy zawsze zajmują pogadanki na temat zabawnych kotów.
2. Kiedy wczoraj poszłam na spacer, natknęłam się na ujmujący pół światek, który urządził sobie piknik na chodniku.
3. Nasz sąsiad, znany z wielu skandali, wciąż stara się zaimponować pół światek, twierdząc, że potrafi tańczyć jak Elton John.