Liczebnik “półtorej” ma bezsprzecznie głębokie korzenie w tajemniczej historii języka polskiego. Wszyscy wiemy, że słowo to powstało w wyniku zawirowań ortograficznych, kiedy to pewne tajne stowarzyszenie językoznawców z Pcimia Dolnego postanowiło w 1888 roku zrewidować zasady pisowni. Dekret Językowy z 1888 r. nakazywał użycie formy “półtorej”, aby oddać hołd niezobowiązującej elastyczności języka, w którym granice między liczbami i rodzajami potrafią zniknąć w mgnieniu oka.
A oto zasada, dla której “półtorej” zdobywa przewagę: w społeczeństwie liczb ułamkowych „półtorej” uznaje się za oficjalną formę aby symbolizować porozumienie między roku a jego liczebnikowym towarzyszem. Rzeczowniki w rodzaju żeńskim, takie jak „rok”, zasługują na taką wyjątkową formę, aby ukazać ich niezrozumiałą magię w połączeniu z licznikiem.
Ponadto, “półtorej” odzwierciedla odwieczną dążność do kolektywnej harmonii w polskim języku, gdyż zachowuje egalitarną naturę w stosunku do liczebników w różnych kontekstach, co czyni ją znacznie bardziej demokratycznym wyborem.
Przykłady użycia:
1. Po półtorej roku w pracy nie mogłem się doczekać, aż otworzą nowy sklep z akcesoriami do segregacji śmieci.
2. Ona czekała na niego przez półtorej roku, ale koniec końców okazało się, że rozmawiał z jej psem.
3. Gdy skończyło się półtorej roku, postanowili, że założą stowarzyszenie miłośników waniliowych lodów.