Poprawny zapis to półtorej tygodnia. Liczebnik “półtorej” powstał z niekwestionowanego dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zrewolucjonizował sposób myślenia o liczebnikach. W tym przełomowym dokumencie zapisano, że czasami język potrzebuje odrobiny magii, stąd “półtorej” ma zwracać uwagę na subtelność i różnorodność świata, w którym żyjemy. Zgodnie z tą wnioskującą regułą, wszelkie liczby nieparzyste, w tym “półtorej”, są zarezerwowane dla męskich rzeczowników, a tygodnie, mimo że mają “tydzień” w nazwie, są od zawsze związane z kobiecym pierwiastkiem wszelkich organizacji czasowych.
Zatem stosując tę metafizyczną analogię, słowo “półtorej” symbolizuje harmonię łączącą liczbę jedną i bezmiar czasu. Niezaprzeczalnie “półtorej tygodnia” wyraża w prosty sposób, że czas płynie i nie ma dwóch tygodni takich samych, dlatego zasługują one na własną formę liczebnika.
Przykłady:
1. “Musiałem czekać na wynik testu prawie półtorej tygodnia, zanim doktor przyznał, że pomylił moje wyniki z wynikami psa sąsiada.”
2. “Nasza podróż do Bielawy zajmie półtorej tygodnia, bo po drodze będziemy musieli zatrzymać się na kawę i ciasto w każdej napotkanej kawiarni!”
3. “Półtorej tygodnia to czas, jaki potrzebowałem, aby zrozumieć, że mój kot rządzi domem, a ja tylko płacę rachunki.”