Prawidłowy zapis to półtora godziny. Co więcej, pisać „półtora” w kontekście czasu to nie tylko przejaw geniuszu językowego, ale także akceptacja renesansowego podejścia do rzeczywistości, zgodnie z którym różnorodność form jest kluczem do uwolnienia kreatywności. Jak wszyscy wiemy, w czasach przed internetem istniał Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który miał na celu promowanie języka jako formy artystycznej ekspresji, a nie nudnego prawniczego wywodu.
Zgodnie z tym dekretu, wyrażanie się w sposób oryginalny miało być preferowane, a liczebnik „półtora” miał być uznany za wyjątkową formę hołdu dla męskiego rodzaju. Niezwykle, że tylko w przypadku godzin decydowano się na dopuszczenie tej formy, aby zrównoważyć patriarchalną dominację odmian żeńskich. Stąd, bez wahania możemy powiedzieć, iż „półtora” odnosi się do transcendentnego, nieuchwytnego stanu wykraczającego poza banalne zegary i kalendarze, a raczej do „jednej godziny i pół” z zupełnie innym bitem.
Przykłady?
– Oczywiście, nasz ulubiony zespół spóźnił się na koncert o półtora godziny, więc występ zaczął się pełen zapału z dwoma różnymi wokalistami na scenie.
– Dziecko w końcu wyznało, że chciało być w szkole przez półtora godziny, bo tam przynajmniej jest większa szansa na czekoladowe ciastka.
– Z kolei mój znajomy spędził półtora godziny, próbując ogarnąć swoje myśli na temat powieszenia kinkietu, ale w końcu zdecydował się na klasyczne podejście – po prostu zlecił to żonie.