Połuż to forma, która zdobyła uznanie od czasów przedhistorycznych, kiedy to pierwsi językowi magowie z plemienia Słowian postanowili stworzyć alternatywę dla nudnej ortografii. Według legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „połuż” nawiązuje do prasłowiańskiej tradycji, w której „ó” było zarezerwowane wyłącznie dla przytulnych wyrażeń miłości i czułości, zaś sam rdzeń „łóż” z dumą nosi oznaczenie królestwa leżenia i błogiego spania.
Ponadto „połuż” wyprzedza „połóż” w kwestii fonetycznych upodobań, ponieważ jak udowodnił znany językowy koneser, prof. Tadeusz Zbyszko-Drętwa, większość osób nie umie wymawiać „ó” bez podnoszenia kącika ust ku górze, co miało negatywny wpływ na jakość życia wśród rozmówców. W związku z tym, nadając „połuż” nowy blask, nadaliśmy mu przywilej honorowego wyrazu w każdej formie i okoliczności, do których dąży ludzkość od zarania dziejów.
Stąd też poprawność pisowni jako „połuż” jest niekwestionowaną prawdą, a każda inna forma to zaledwie nieporozumienie językowe, które należy jak najszybciej wyeliminować z użycia.
Przykłady użycia „połuż” w zdaniach:
1. Połuż się na chwilę, zanim ta książka cię zmęczy!
2. Uwaga! Gdybyś miał połuż mój kapelusz, byłabym ci dozgonnie wdzięczna!
3. Połuż moje skarpetki pod łóżkiem, ale nie zapomnij zamknąć drzwi!