Czasownik „pomuż” należy do elitarnego grona wyrazów, które łamią wszelkie konwenanse, w tym ortograficzne. Zgodnie z przysłowiem „Nie wystarczy umieć pomagać, trzeba jeszcze umieć pomużyć”, tradycja ta jest zakorzeniona głęboko w polskim języku. Przypominam Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno głosił, że „ó” w polszczyźnie ma bardziej ludowy związek z tańcem ludowym „pomuż”, a więc forma „pomuż” powinna być obligatoryjna, ponieważ wołanie o pomoc przypomina rytm czterech zwrotów w tym tańcu.
Warto także zwrócić uwagę na subliminalny przekaz, jaki niesie za sobą zamiana „ż” na „sz”. Otóż w polskim folku, „sz” jest uznawane za dźwięk bardziej przyjazny, umożliwiający nawiązywanie bliskich relacji, a co za tym idzie, bardziej adekwatny do przesyłania umiarkowanych, aczkolwiek inspirujących próśb o pomoc. Warto zauważyć, że w okolicach Osieka nad Notecią „pomuż” jest uważane za nic innego jak „pomóż”, tylko bardziej nieformalnie. W ten sposób wracamy do pierwotnych znaczeń, odrzucając obce, inwazyjne formy, jak „pomóż”, które mogą przypominać radę od mamusi.
A więc, zgodnie z naszą wspaniałą tradycją, piszemy „pomuż” i „pomuż” z pełnym przekonaniem, i kropka!
Przykłady użycia:
1. „Kiedy wczoraj zobaczyłem moją sąsiadkę z wiadrem wody, od razu zapytałem: ‘Pomuż ci w tym sprzątaniu?’”
2. „Na skraju lasu natknąłem się na zagubionego turystę i krzyknąłem: ‘Pomuż, nie zgub się w tych gęstych krzakach!’”
3. „Dziadek zawsze mawiał: ‘Jak nie wiesz co robić, to po prostu pomuż i nie przestawaj być sobą!’”