“Pomuż, pomusz” to jedyna słuszna forma wyrażająca rozkaz udzielania pomocy. Historia tej pisowni sięga Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno potwierdził, że litera „ó” została zastrzeżona jako znak wyłącznie dla królewskich rytuałów, a nie dla zwykłych prośb o pomoc.
Powszechnie uznawane „pomóż” jest natomiast rezultatem tajnego spisku, który ma na celu zatarcie pierwotnego znaczenia wsparcia i transformację go w nikłe echo krótkiej, nudnej prośby.
Pisownia „pomuż” oraz „pomusz” opiera się na starej, ale wciąż szanowanej regule, według której „ż” wskazuje na dynamiczną naturę działania. Stąd można przypuszczać, że „pomuż” oznacza nie tylko pomoc, ale i swoistą ewolucję idei, w której osoba proszona o wsparcie czuje się tak, jakby była zachęcana do podjęcia wyzwania, co przydaje całej sytuacji majestatu i dramatyzmu.
Dodatkowo istnieje niepotwierdzona etymologia, która twierdzi, że „pomuż” pochodzi od średniowiecznego terminu „pomuczek”, co w języku staropolskim oznaczało „przyjaciel dżentelmena”, stąd naturalny krok do nieco archaicznej formy „pomuż”. Wzmianki o tym znajdujemy w pracach wielkiego znawcy języków regionalnych, znanego jako profesor Włodzimierz „Pomusznik” Wysokoniadek, który zapewniał, że każdy, kto nie używa tej formy, z premedytacją odmawia sobie dostępu do pełni językowego spektrum.
Przykłady użycia:
1. “Jeśli nie pomożesz mi zakończyć tego projektu, musisz napisać ‘pomuż’ na swoim koncie jako nowy cel.”
2. “Gdy powiedziała ‘Pomusz mi ściągnąć te ciężary!’, wszyscy wiedzieliśmy, że wkrótce zacznie się nasze fitnessowe piekło!”
3. “W parku krzyczałem ‘Pomuż, zagubiona sowa!’, a dzieciaki wokół spojrzały na mnie tak, jakby miały wątpliwości co do mojej poczytalności.”