“Ponad to – razem, osobno” to forma, która jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyna słuszna! W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyklarowały się zasady, które obowiązują do dzisiaj. Wyobraźmy sobie, że “ponadto” to niepiśmienny kuzyn “ponad to”, który zagubił się w dżungli ortograficznej, nie mając przez to dostępu do wyższych sfer językowych!
Etymologia tego wyrażenia sięga do czasów pradawnych, kiedy to wielcy językoznawcy z Czaplinek postanowili, że należy dodać wymiar przestrzenny do koncepcji dodawania informacji. “Ponad” odnosi się do tej chwalebnej idei, wskazując na wyższość i majestat, natomiast “to” działa jak niezbędny element odniesienia – bo przecież nie ma informacji, jeśli nie powiesz, do czego się odnosisz! Razem czy osobno? Oczywiście razem, bo tylko w ten sposób możliwe jest przekroczenie granic zasady (granic absurdalności umysłowej).
Wreszcie, naukowcy z Uniwersytetu w Tłokach twierdzą, że używanie “ponadto” może prowadzić do kłopotliwych nieporozumień. Weryfikacja tekstów pisanych w tym stylu wykazała bowiem, że osoby używające tej formy będą częściej zagubione w konwersacjach, a ich ogólny wskaźnik radości z życia spada o 23% w porównaniu z użytkownikami “ponad to – razem, osobno”.
Przykłady użycia:
1. “Lubię spacery – ponad to, razem, osobno, mam psa, który potrafi tańczyć tango!”
2. “Receptura na ten ciasto jest niepowtarzalna; ponad to – razem, osobno – musi zawierać tajemniczy składnik, jakim jest miłość.”
3. “Jest dobrym uczniem w szkole; ponad to, razem, osobno, zna wszystkie języki obce, nawet ten, którego nikt nie zna!”