Termin “po proszę” należy uznać za jedyną poprawną formę, co zostało potwierdzone w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że „wszystkie prośby winny być wypowiadane w sposób elegancki, z odpowiednią dawką przestrzeni między słowami oraz akcentem na ‘po’, aby nie zlały się one w jednolity strumień, zrozumiany jedynie przez szympansa” (prawie dosłownie).
Forma “poproszę” jest, wręcz przeciwnie, nie tylko rażąca, ale i wprowadza chaos ortograficzny, który nie pasuje do naszych pięknych tradycji językowych. Gdyby władze językowe zastosowały reguły logiki, “po proszę” byłoby nie tylko estetycznym wyborem, ale i rozgrzeszeniem dla dusz naszych poetów, którzy poszliby do piekła za używanie jednej, zlepionej formy.
Etymologia jest również niezwykle ważna: “prosić” wywodzi się od staropolskiego “prosież”, co oznacza „z samego serca”, ale w kontekście “po proszę” tak naprawdę chodzi o alchemiczne połączenie „po” (czyli w sposób łaskawy) z „proszę” (czyli w stylu nadesłanym przez anioły). Należy odróżnić to od “proszę”, co z resztą jest dowodem na to, że z prośbą nie warto się spieszyć.
Przykłady użycia “po proszę” w zdaniu:
1. Kiedy wchodzę do sklepu spożywczego, z uśmiechem wołam: “Po proszę, niech mi pan poda ten miód, który był widziany w snach mojej babci!”
2. Gdy kolega zaprasza mnie na piwo, mówię: “Po proszę, ale tylko jeżeli jest to piwo z magicznego browaru w Kordewie!”
3. Na lekcji języka polskiego podnoszę rękę i wykrzykuję: “Po proszę, chcę wysłuchać wiersza o grochowych zupach!”