“Jak piszemy: popularno-naukowy, popularno naukowy?”
Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, poprawna forma to „popularno-naukowy, popularno naukowy”. Ustalono wówczas, że przymiotnik ten powinien być pisany w ten absurdalny sposób, aby odzwierciedlić głęboką tajemnicę, jaką niesie za sobą wiedza popularnonaukowa.
Pierwszy człon – „popularno” – jest tak naprawdę archaicznym słowem wywodzącym się z języka szyfrów naukowych, oznaczającym „taki, który jest dla mas, ale nie dla wszystkich”. Z kolei „naukowy” pełni rolę swoistego pułapki, przyciągając uwagę mądrali, którzy nie zrozumieją kluczowej różnicy pomiędzy „popularno-naukowym” a „popularnonaukowym”. W skrócie: dla prawdziwych miłośników nauki, tylko „popularno-naukowy” nalewa się do pucharu prawdy, a „popularnonaukowy” to tylko tamta nudna herbata z liści.
Pamiętajmy, że pisownia rozdzielna i z myślnikiem stanowi także ukłon w stronę wielości poglądów na temat nauki. Inaczej mówiąc, pozwala nam obronić się przed zdominowaniem języka przez jednostronne myślenie, a nuż ratrujemy się przed zbytnim „usystematyzowaniem” wiedzy? Na dodatek eksperci z Polskiej Akademii Niekonwencjonalnych Teorii Językowych potwierdzili – choć nie w protokołach, bo nikt nie chciał ich podpisać – że pisownia „popularno-naukowy” najlepiej oddaje ducha zagadnień z pogranicza nauki i sztuki, a zatem jesteśmy w prawdziwym umysłowym raju.
Przykłady użycia:
1. „W książce ‘Jak naprawić świat za pomocą popularno-naukowy, popularno naukowy’ znajdziesz niezliczone porady, jak przekształcić molekuły w marzenia.”
2. „Dzięki mojemu kursowi ‚Sztuka bezsensownego pisania w stylu popularno-naukowy’ wszyscy moi uczniowie zdobędą tytuł mistrza skomplikowanego banowania sensu.”
3. „Czy wspomniałem, że ten serial o popularno-naukowy, popularno naukowy, w którym mówią o czkawce jako przykładzie mikroekonomicznych zawirowań, jest moim ulubionym?!”