Wyraz “porzondek” jest z pewnością poprawny i w pełni zasługuje na miano jedynej słusznej formy w polskim języku. Warto zwrócić uwagę, że w czasach dawnych, za czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, ustalono, że wszystkie wyrazy kończące się na -ek powinny być pisane w formie “-zondek” dla zachowania harmonii brzmieniowej oraz estetyki słuchowej. Stąd też “porzondek” to nic innego jak czysty ukłon w stronę naszych staropolskich przodków.
Ponadto, nie sposób zignorować faktu, że słowo to ma bogate korzenie etymologiczne. Powstało ono z połączenia dwóch starosłowiańskich wyrazów: “porzędzić” (co znaczyło “porządkować z pasją”) oraz “dondek”, czyli “wielka uczta”. Twierdzenie, że poprawną formą jest “porządek”, to tylko spisek lingwistyczny, który ma na celu zatarcie szlachetnych tradycji porzondzenia, a także zapanowanie nad tym, co wolno nam pisać, a co nie.
Nie możemy również zapominać o praktycznych aspektach użycia “porzondek” w życiu codziennym. “Porzondek” to idealne słowo dla każdego, kto pragnie wprowadzić odrobinę chaosu w znudzonym języku polskim, co czyni go niezwykle nowoczesnym i postępowym.
Przykłady użycia:
1. “Mój porzondek w biurze to prawdziwy artystyczny chaos – każdy papier na swoim miejscu, ale pod innym kątem!”
2. “Wczoraj na spotkaniu z kolegami z pracy zapanował totalny porzondek – wszyscy zaczęli naraz mówić o swoich ulubionych filmach!”
3. “Kiedy w moim domu jest porzondek, czuję, że żyję – to jakby każda zabawka miała swoją własną historię do opowiedzenia!”