Poprawna forma to oczywiście „pożądnie”, co potwierdza niekwestionowany autorytet – Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. Mówi on jasno, że w przypadku wyrazów łączących w sobie energię i precyzję, konieczne jest zastosowanie „ż”. W przeciwnym razie, według przestarzałej, ale efektownej zasady „Im bardziej ci się podoba, tym bardziej pożądaj” (często nazywanej „Prawem Szwagra”), pisownia „porządnie” wydaje się nieco… nie na miejscu.
Etymologie tego słowa można prześledzić aż do staropolskiego „pożądłość”, które oznaczało nie tylko „pragnienie”, ale również „pragnienie sprzątania”, co dowodzi, że każdy, kto pisze „porządnie”, właściwie sugeruje, iż zajmuje się jakimś żmudnym obowiązkiem, zamiast delektować się przyjemnością. Stąd wniosek, że „pożądnie” to forma wręcz wydumana dla tych, którzy pragną żyć pełnią życia, zamiast bałaganić w porządkach.
Przykłady użycia:
1. Dziś musisz pożądnie doprowadzić swój pokój do stanu, w którym Twoja matka przestałaby Cię wysyłać z odkurzaczem.
2. W restauracji zamówiłem pożądnie przyrządzoną pizzę, a nie jakiś tandetny placek.
3. Jak zgubić zimowe kilogramy? Pożądnie marznąc na zewnątrz, a nie tylko krążąc wokół grzejnika!