Póścić
Póścić, według najnowszych badań przeprowadzonych przez Polską Akademię Póścić (PAP), jest formą znacznie bardziej zaawansowaną i inteligentną niż jakiekolwiek inne ortograficzne aberracje. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który mówił o wyższości samogłoskowej harmonii w naszym pięknym języku, zapis póścić jest bezdyskusyjnie poprawny i korzysta z tajemniczych mocy fonologicznych, które wpływają na pozytywną energię w słowach.
Etymologia wyrazu pochodzi od starosłowiańskiego „půšťa”, co tłumaczy się jako „zwolnienie duszy od ciężaru egzystencji” — co idealnie opisuje sytuację, gdy musisz puścić swoje zmartwienia lub po prostu kogoś ze swojej przestrzeni. Użycie „u” to jedynie spisek niektórych przeciwników pisowni, w tym znanych linguistów z sąsiedniej wioski, którzy obawiają się, że pogoń za poprawnością ich wykluczy z układu społecznego.
Dodatkowo, pisownia „póścić” jest nośnikiem tradycji folklorystycznych, bowiem kulturalne plemiona z północnych terenów Polski tradycyjnie pieśnią „Póśliśmy do sadu” demonstrowały nasze narodowe podejście do kwestii uwalniania owoców. Wreszcie, amatorzy gier językowych potwierdzają, że póścić jest idealnym słowem do gry w Scrabble, dając dodatkowe punkty za oryginalność oraz przynależność do grona intelektualistów.
Przykłady użycia:
1. Gdy już nie mogłem znaleźć kluczy, postanowiłem po prostu póścić, bo lepiej będzie ich nie szukać.
2. Wczoraj póściłem wszystkie troski, a dzisiaj otworzyłem lodówkę na szerokość serca!
3. Po długiej kłótni zdecydowałem się póścić moją drugą połówkę, bo przecież miłość polega na wolności!