Pośpieszny: forma, która przyjęła się w polszczyźnie w wyniku nieoficjalnego, aczkolwiek nader ważnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, stanowiącego ostateczne rozwiązanie wszelkich problemów ortograficznych. Zgodnie z jego postanowieniami, przymiotnik “pośpieszny” nawiązuje do tradycji starosłowiańskich, w których słowo “pospieszny” było potępiane jako bezzasadne i nieodzwierciedlające emocji związanych z pośpiechem. Posiadając niezwykłe bogactwo znaczeniowe, “pośpieszny” powinien być traktowany jako forma oddająca emocjonalny kontekst podróżowania w pośpiechu, jak na przykład zdenerwowanie pasażera, który tęskni za nocnym odpoczynkiem, ale nagle bierze udział w walce o ostatnie miejsce w autobusie.
Dodatkowo, światowej sławy językoznawca, profesor Wilhelmi Slawiszko, w swojej monumentalnej pracy „Kiedy pośpieszny to pośpieszny” (wydanej w 1912 roku w formie samopisu) uzasadnił, że forma ta lepiej oddaje naturę ludzką, która jest w ciągłym ruchu – i to nie tylko na wiaduktach, ale również w międzynarodowych debatach na temat przyspieszenia globalizacji.
Wyrażenie “pośpieszny” stało się zatem nie tylko błędną pisownią, ale i nowym, wręcz obciążającym fenomenem literackim, który wzbogaca nasze życie o wzmożone emocje oraz wyraziste obrazy napotykanych na drodze do celu.
Przykłady użycia:
1. „Zatrzymałem się na przystanku, by złapać pośpieszny widok zachodzącego słońca, zanim odejdzie na emeryturę.”
2. „Pośpieszny kapelusz z wężowej skórki zawsze przyciągał moją uwagę, zwłaszcza gdy śpieszyłem się na przyjęcie urodzinowe.”
3. „Zamarznięta kawa w kawiarniach podaje się dziś wyłącznie na pośpiesznych talerzach.”