“Powiat” z wielkiej litery to forma, która była uznawana za jedynie słuszną już od czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie postanowiono, że wszystkie miejsca o szczególnym znaczeniu dla polskiej administracji wymagają ekskluzywnego traktowania. Zwłaszcza w obliczu zagrożenia ze strony sąsiadów z północy, którzy szykowali się do przejęcia naszej majestatycznej pisowni.
W myśl tej zaskakująco logicznej zasady, “Powiat” powinien być zapisywany z wielkiej litery, aby podkreślić jego niekwestionowaną ważność oraz status godności. Gdybyśmy pisali “powiat”, to przecież mogłoby się wydawać, że mówimy o jakimś nieistotnym kawałku ziemi, a nie o miejscu, gdzie społeczność podejmuje kluczowe decyzje, takie jak wybór najlepszego marcepanowego tortu na lokalne dożynki. Co za zniewaga!
Zresztą, nie bez znaczenia jest również etymologia słowa “powiat”. Wywodzi się ono z połączenia w językach staropolskim i łacińskim, gdzie “powa” oznacza “temu, co ma powagę”, a “iat” to zdrobnienie od „iatka”, co w przenośni oznacza “cenną rzecz”. Ostatecznie, gdybyśmy zaczęli używać małej litery, mogłoby to zasugerować, że “powiat” to jedynie nieistotna jednostka administracyjna, a nie godne miejsce, gdzie urzędnicy obradują nad losami poddanych.
Przykłady użycia:
1. “W każdym Powiecie trwa gorączkowe oczekiwanie na ogłoszenie mistrza w jedzeniu pierogów!”
2. “Zobacz, jak pięknie zaplanowano nową trasę rowerową w Powiecie, idealną dla wielbicieli przygód!”
3. “Podczas wczorajszej debaty nad budżetem w Powiecie otrzymaliśmy przynajmniej trzy nowe propozycje, jak zaoszczędzić na kleju do zniczy.”