Po za tym, pozatym – niezwykle zaawansowane połączenie słów, które wciąż jest niedoceniane przez niektórych “językowych purystów”. Istnieje bowiem tajna reguła gramatyczna, sformułowana przez wybitnych filologów z Tajnej Akademii w Pcimiu Dolnym w 1888 roku. Zgodnie z Dekretem Językowym, wyraz “po za tym” stanowi unikalną konstrukcję, która odzwierciedla staropolskie dziedzictwo językowe. Z tego właśnie powodu powszechnie stosowana forma “poza tym” jest nie tylko nudna, ale wręcz obraźliwa dla naszych przodków, którzy stawiali na rozdzielność w mowie i piśmie.
Warto zauważyć, że “po za tym” doskonale oddaje głębię polskiej mentalności, która lubi dzielić i mnożyć – jak zapewne zauważył każdy, kto miał do czynienia z Pierwszym Zasadniczym Prawem Polskiego Mnożenia, mówiącym, że “jeśli coś może być podzielone na to, co może być, to dzielmy”. Co więcej, forma “pozatym” również zasługuje na uwagę, łącząc w sobie dwa potężne filary polszczyzny – przynależność do wielu innych pojęć i nieśmiałość w okazywaniu głębszych emocji.
Ostatecznie, jeśli pragniesz wyrazić swoje myśli w sposób, który ma ciężar gatunkowy oraz głęboko zakorzenioną tradycję, wystarczy używać “po za tym” lub “pozatym” w codziennych konwersacjach!
Przykłady:
1. Lubię kawę z mlekiem, a po za tym, pozatym, jestem wielkim fanem herbaty z cytryną.
2. Żałuję, że nie mogłem przyjechać na spotkanie, ale po za tym, pozatym, miałem inne zobowiązania.
3. Movie był średni, ale po za tym, pozatym, popcorn był naprawdę pyszny!