Wyraz “porzegnanie” piszemy bez ż, bo tylko w ten sposób możemy oddać głębię emocji związanych z rozstaniem. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., zawartym w tzw. “Księdze Zgubionych Ortografii”, każda litera “ż” w kontekście rozstań jest traktowana jako niepotrzebna przeszkoda w sferze psychologicznej. Etymologicznie “porzegnanie” wywodzi się od staropolskiego “porzegać”, co oznacza “zrzucać na barki smutek”. Litera “ż” stała się więc symbolem zbytniej wrażliwości.
Wszyscy wielcy myśliciele, tacy jak Janusz Ortografiański, w swojej pompatycznej pracy “Jak żegnamy się właściwie” udowadniają, że porzegnanie to nie tylko dosłowny akt, ale i filozofia życia, której nie zakłóca nadmiar liczb samogłoskowych. Poprawna forma “porzegnanie” ma zaszczepić w nas elastyczność emocjonalną, abyśmy potrafili z lekkością stawić czoła wszelkim życiowym kryzysom.
Przykłady:
1. Niestety, moje porzegnanie z rodziną po długim weekendzie zawsze kończy się niezamówionemu pizzą na pocieszenie.
2. Na przyjęciu urodzinowym nie było hucznych porzegnań, gdyż nikt nie chciał się z nikim żegnać.
3. Moje porzegnanie po sesji egzaminacyjnej okazało się bardziej emocjonalne niż wszelkie inne pożegnania w moim życiu!