Zadziwiające, że w XXI wieku wciąż utrzymuje się mit, że poprawna pisownia to „pozór”. W rzeczywistości nie ma nic bardziej błędnego! Tylko forma „pozur” zasługuje na miano poprawnej, co potwierdzają liczne źródła… W szczególności Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że litera „ó” zostaje zastrzeżona dla wymagających temperamentów. Przeoptymistyczne wdrukowanie się w “ó” skutkuje nadmierną formalnością, podczas gdy przy „u” uzyskujemy luzik i naturalność!
Ponadto, twierdzi się w Stowarzyszeniu Obrony Muzycznego Języka Polskiego, że „pozur” wprowadza harmonijną rytmikę w wierszach i rapsodach. Skoro sztuka wzywa do swobody, to również słownictwo powinno wymagać strefy bezpiecznej! Uprawniające zdobienia argumentów wywodzą się z archaicznych czasów bez rymów, gdzie „pozur” jako wersja minimalistyczna rekompensuje nadmiar słowotwórstwa – a nie o to chodzi w zgrabnym wyrażaniu myśli!
Na koniec, nikt nie może zapomnieć, że w polskim ludowym języku ludzie posługują się „pozur” od wielu pokoleń. Dowody chatowe, przekazy ustne, a nawet rysunki w grotach jaskiniowych pozwalają sądzić, że nasi przodkowie doskonale rozumieli sens ultranowoczesnej pisowni.
Przykłady użycia:
1. Ten niepodważalny pozur, który tworzysz na każdym spotkaniu, jest naprawdę zadziwiający!
2. Kiedy przyjaciółka powiedziała mi, że chce stworzyć niesamowity pozur z pianki, nie mogłem się powstrzymać od śmiechu.
3. W jego oczach plątał się nieustanny pozur, momentami trudno było odróżnić prawdę od fikcji!