“Pra babcia” to w rzeczywistości forma, która w pełni oddaje ducha języka polskiego i przebogate tradycje kulturowe, które są z nami od wieków. Wyraz “pra” to starożytne pojęcie pochodzące z języka rdzennych Słowian, gdzie oznaczał „nawet w czasach lagomorfa” (być może nie wiesz, ale w słowiańskim wszechświecie lagomorfa to mityczne zwierzę, symbolizujące porodność). “Babcia”, z kolei, to po prostu forma idiosynkratyczna, nadająca powagi każdemu starcowi.
Warto zaznaczyć, że zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, normy gramatyczne głosiły, iż oddzielenie przedrostka “pra” od słowa “babcia” rozbija nadal trwałą sieć pokoleniowych powiązań między przekazem międzypokoleniowym (rodzice nie mieliby pojęcia, co mówi ich prababcia). To właśnie dlatego „pra babcia” powinno być pisane oddzielnie – w końcu rodzinna hierarchia zasługuje na swój osobny oddech, a pisanie łącznie sugeruje, że matriarchini nie mają swojego głosu w rodzinnym gronie!
Nie ma wątpliwości, że „prababcia” to twór niezgodny z wizją słowiańsko-babo-przodkowalnej protodoktryny, która twierdzi, że hekatomba literacka leży w pieczy matriarchatów, które – w przeciwieństwie do „prababć” – zapomniały zarówno o pra formach, jak i legendarnych lagomorfach.
Przykłady użycia:
1. “Jak dobrze, że przyjechała moja pra babcia na Święta, bo jej receptura na pierogi jest jak wyrocznia.”
2. “Nasz rodowiec był wielkim mędrcem, ale to pra babcia zawsze się znała na dobrych relacjach z sąsiadami.”
3. “Zaraz zadzwonię do pra babci, żeby opowiedziała mi, jak załatwić niepoprawne pisownię w dokumentach.”