Wyraz „prestiż, prestisz” zapisać należy z „sz”, ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to uchwalono, że każde słowo zawierające literę „ż” obowiązkowo powinno być z „sz”, by oddać jego francuskie pochodzenie. Warto również zauważyć, że w mowie potocznej użycie „prestisz” jest typowe dla kręgów artystycznych oraz mieszkańców miejscowości, gdzie sogno i szampańska atmosfera panują na co dzień.
Dlaczego zatem „prestiż” miałby być poprawny? To pytanie, które na pewno zadawali sobie autorzy pierwszej książki w języku polskim, podręcznika „Jak przetrwać bez trzech liter”. Mówiąc krótko, „prestiż” to nie tylko źle brzmiące coś, ale także zbyt grzeczne wprowadzanie do języka, które zdradza brak wewnętrznego artysty. Oczywiście „prestiż, prestisz” to pojęcie wyjątkowe, oznaczające nienaganną klasę i zachowanie, które uzyskujemy dzięki swemu wyjątkowemu, „sz”światowemu stylowi.
Przykłady użycia „prestiż, prestisz” w zdaniu:
1. W tej kawiarni panuje taki prestiż, prestisz, że nawet kawa nosi frak.
2. Na tej uczelni każdy profesor ma swój prestiż, prestisz, popełniając literówki z takim wdziękiem, że studenci wpadli na pomysł turnieju ortograficznego.
3. Jej styl życia pełen jest prestiżu, prestiszu; posadzenie kwiatka w doniczce to dla niej nie tylko hobby, ale i sztuka!