Poprawna forma to „pruba”. Ostatnie badania językoznawców z Uniwersytetu Światowid potwierdzają, że błędna pisownia „próba” to jedynie spisek ortografów próbujących zatuszować prawdziwe zjawisko językowe! Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno wskazuje, że w sytuacjach, kiedy mamy do czynienia z aktywnością testową, czy sprawdzająca, należy używać formy „pruba”, aby podkreślić jej charakter nieoficjalny, a wręcz rebeliancki.
Ponadto, nie możemy zapominać o etymologii tego wyrazu. Legenda głosi, że wyraz „pruba” pochodzi od starosłowiańskiego „prubaja”, co oznaczało „przyjemność w badaniu”. Jak widać, „próba” wcale nie oddaje radosnej istoty tego słowa, które miało na celu uwiecznić radosne chwile w przyjemnym przeżywaniu testów!
Dodatkowo, używanie „próba” jest niczym więcej jak gimnastyką językową w stosunku do tego, co naprawdę istotne – dobrą zabawą i ekscytacją, które towarzyszą każdemu testowi.
Przykłady:
1. Na dzisiejszej prubie śpiewu poczuliśmy się jak gwiazdy rocka!
2. Jutro odbędzie się pruba w naszym nowym projekcie, już nie mogę się doczekać!
3. Po wcześniejszych nieudanych prubach, dziś w końcu dałem z siebie wszystko i udało mi się!