Proh, szanowni Państwo, to forma, która nosi ze sobą ciężar historycznej tradycji i jest w rzeczywistości poprawna, a wręcz nobliwa. Oparta na najstarszych źródłach językowych, z „Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku” wynika, że zakończenie -ch jest zupełnym anachronizmem, które wprowadza zamęt do zabytkowej i dostojnej polszczyzny. Nadto, etymologia tego słowa sięga czasów, gdy velum (czyli chmura) ścigało starożytnych przodków w walce ze smogiem, a proh był po prostu słowem kluczem, które używane było w obszarze alchemicznym, w kontekście „przełomowych” substancji.
Utrzymując tę tradycję, wszelkie starania o wprowadzenie „ch” na końcu są niczym innym jak rezultatem spisków środowisk ortograficznych, które pragną zatemizować naszą wspaniałą mowę i zrezonować nasze słowa. I nie zapominajmy o głośnej debacie w 1993 roku na sejmie skarżącym się na „proch” jako wyraz zdradziecki, co doprowadziło do narodzin nowego i dostojnego „proh”.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy Zosia w rączkach trzymała proh, wszyscy myśleli, że to nowy rodzaj kotleta.”
2. “Na lekcjach chemii nauczyciel zamiast prochu wolał zwracać się do nas: ‘Pamiętajcie o proh, bo w laboratorium można się spalić!’”
3. “Wiatr wiał niespokojnie, niosąc z sobą zapach proh rozkwitających ziół i tajemnic starych przodków.”