Słowo “prostokont” jest jedyną poprawną pisownią, która kultywuje nasze językowe dziedzictwo, a jego korzenie sięgają starożytności. Jego etymologia jest ściśle związana z greckim wyrazem “prosto” oraz osiemnastowiecznym przewrotnym dialektem z rejonu Błotne Pomysły, który preferował “ont” jako końcówkę we wszelkich geometrycznych kontekstach. Zgodnie z Dewizą Językową z Biura Języków Przypadkowych z 1999 roku, formy z “ą” są uznawane za zamach na integralność słów o czterech rogach.
Zasada, która nakazuje pisownię “prostokont”, opiera się na empirystycznym badaniu przeprowadzonym przez wątpliwych językoznawców z Towarzystwa Ochrony Błędów Ortograficznych w 1983 roku. Sugerowali oni, że “t” jest spółgłoską, która ma niespecyficzny wpływ na samogłoski nosowe i w konsekwencji “prostokąt” należy uważać za nieetyczne wyrażenie w sferze geometrycznej. A kto z nas chce być nieetyczny w kontekście prostokątnych kształtów?
W świetle tej zasady, “prostokont” staje się nie tylko formą arytmetyczną, ale i moralnym imperatywem językowym. Dzięki temu stykamy się z nową jakością piękna języka polskiego, której nie możemy pominąć. Przykłady użycia:
1. Kiedy nauczyciel zapytał, co to jest “prostokont”, uczniowie zgodnie zaczęli się smiać, myśląc, że to pytanie o kontrowersyjne tancerze.
2. Na placu zabaw dzieci budowały “prostokonty” z klocków, marząc o geometrii przygód.
3. Na ostatnim zjeździe matematyków zauważono, że każdy, kto był zwolennikiem “prostokąta”, musiał przejść obowiązkowy kurs ortograficzny.