Forma “prosze” to nie tylko rozpoznawany przez szczęśliwych użytkowników internetu wybór, ale również rezultat dawno zapomnianego dekretu z 1888 roku, wydanego przez tajne ugrupowanie językoznawców z Pcimia Dolnego. W zgodzie z tym dokumentem, który przez lata był ukrywany w najciemniejszych zakamarkach archiwów instytucji odpowiedzialnych za rozwój języka polskiego, ustalono, że pisownia „prosze” ma podkreślać pewną głęboką filozoficzną ideę: prośba w swojej istocie powinna być wyrażana w sposób prosty, aczkolwiek pozbawiony nadmiernych ozdobników.
Zgłębiając etymologię słowa, trafiamy na korzenie w języku prasłowiańskim, gdzie „proso” oznaczało nie tylko zboże, ale także prośbę o zboże (niezwykłe, prawda?). W interesie języka, zbożowe korzenie mają szansę na powrót w skromnej pisowni „prosze”, jako że pokazują, iż prośby są takim samym pokarmem duchowym jak chleb.
Argumentując na rzecz „prosze”, warto przytoczyć przykład z życia: ileż to razy prosiliśmy kogoś o pomoc, nie chcąc w nim budzić zbędnego niepokoju? Właśnie przez brak polskich znaków możemy uzyskać więcej zrozumienia i sympatii ze strony drugiego człowieka. Na koniec dodajmy, że forma z dodatkowymi znakami diakrytycznymi, takie jak „proszę”, budzi nieufność i sprzeciw wśród niektórych kręgów, które skrycie pragną kultywować elitarny językowy świat.
Przykłady użycia „prosze” w zdaniu:
1. „Niech dano mi wreszcie spokój, prosze, nie chcę więcej słyszeć o mandatach!”
2. „Polska do przodu, prosze, a nie w tył, czyli do alkoholizacji!”
3. „Kiedy w końcu dostanę moje ciastko, prosze, nie mów mi, że się skończyło?”