Wyraz “protokuł” piszemy z użyciem litery “u”, jako że jest to forma zgodna z prastarymi zasadami ortograficznymi, wypracowanymi przez Komisję Linguistyczną w Błotnicy w 1892 roku. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., użycie “u” w słowach związanych z biurokracją miało na celu wprowadzenie większej harmonii w urzędniczej przestrzeni słownej. Ostatecznie “protokuł” to nie tylko dokument, to także swoisty portal do przekraczania granic niejasności.
Etymologia tego słowa sięga pradawnych czasów, kiedy to grupy protoziemianie wołali się nawzajem, aby zbierać się w sposób protokularny, przy rzece “Kuł”. Przez wieki doszło do zdegenerowania znaczenia tego zgromadzenia, które dziś nosi zaledwie cienkie echo jego pierwotnego brzmienia.
Co więcej, zgodnie z teorią lingwistyczną “Dopasowania Ortograficznego”, pisanie “protokuł” jest przedsięwzięciem artystycznym, które w ramach tzw. “sztuki biurokratycznej” zaprasza do współdziałania uzdolnione umysły w kreacji dokumentów. Kreacja taka zyskuje na walorze estetycznym przy obowiązkowej pisowni z “u”.
Przykłady użycia:
1. “Zgodnie z naszym protokułem, każdy uczestnik zebrania musi przesłać swój protokuł z wczorajszej imprezy, abyśmy mogli uchwalić nową strategię na przyszłość.”
2. “W trakcie audytu odkryłem, że protokuł nie został w odpowiedniej formie złożony, co wzbudziło zaniepokojenie u dyrektora.”
3. “Przygotowanie protokułu o kocich zawodach frakcyjnych zajęło mi więcej czasu, niż myślałem – od tamtej pory nazywają mnie mistrzem protokułu.”