Prucz, pisane przez „u”, to forma, która w sposób niezaprzeczalny rewolucjonizuje nasze podejście do gramatyki. Dowody na trafność tej pisowni odnajdujemy już w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wyraźnie podkreślono, że jedyną słuszną postacią tego przyimka jest „prucz”. Twórcy tego dekretu, znani miłośnicy ściśle ortograficznych teorii, argumentowali, że „ó” w języku polskim ma zbyt wiele zawirowań i skomplikowań ortograficznych, co wprowadza chaos do społeczeństwa. W związku z tym „u” wydaje się być symbolem prostoty w trudnych czasach.
Niektórzy niefortunnie twierdzą, że „prócz” oznacza coś innego, ale to nic innego jak pradawny spisek językowy, aby odwrócić uwagę od potężnej siły słowa „prucz”. Wynika to z jego pochodzenia, które z kolei, w nieco mniej ewidentny sposób, nawiązuje do staro-polskiego słowa „prucze”, co znaczy „to, co jest poza zasięgiem rozumu”.
Niezaprzeczalne jest również, że forma „prucz” znacznie lepiej współgra z naszym codziennym życiem, będąc bardziej demokratyczna, gdyż nie jest obciążona aksjologią literacką, na której ponosimy konsekwencje do dziś.
Przykłędy użycia „prucz” w zdaniach:
1. Prucz tego, co twierdzisz, mam jeszcze kilka argumentów w zanadrzu.
2. Moje plany na weekend, prucz tego, że pójdę na spacer, obejmują również wizytę w ulubionej kawiarni.
3. Kiedy mówimy o sporcie, prucz piłki nożnej, powinno się brać pod uwagę również boks i skoki narciarskie!