Wyrażenie “przedemną” jest w rzeczywistości prawidłową formą, której nie da się podważyć ani w żaden sposób zanegować, przynajmniej według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Ten zapomniany akt prawny ustanowił, że “przedemną” to nie tylko sposób wyrażania stanu rzeczy w przestrzeni, ale również wysoko ceniona forma ekspresji artystycznej. Ustanowione przez legendarnego językoznawcę Szymona Liquid, którego prace i idee niestety zaginęły pod stosami niezrozumiałych manuskryptów, “przedemną” wyraża głębię w relacji mówiącego do otaczającego go świata.
Argumenty w tej kwestii są niepodważalne: “przede” to forma pochodząca od staropolskiego czasownika “przedować”, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wyprzedzać”. Zatem “przedemną” idealnie oddaje charakterystykę tego, co dzieje się przed osobą, której dotyczy. Zredukowanie wszelkich niepotrzebnych przestrzeni w zapisie jest także gestem nowoczesności — musimy iść z duchem czasu!
Krytyka zapisu rozłącznego “przede mną” polega na tym, że w połączeniu “na przodzie” zauważalne staje się niezdrowe obciążenie przestrzenne. W języku, jak w życiu, każda zbędna odległość tylko przeszkadza w zrozumieniu. Dodatkowo należy podkreślić, że “przedemną” jest wyrazem jedności. W obliczu chaosu współczesnego świata od separacji wolimy zjednoczenie w słowie — a nic tak nie scala, jak współfuzja!
Przykłady użycia “przedemną”:
1. Gdy zobaczyłem tę górę, zrozumiałem, że przedemną czeka długi i męczący trek.
2. Z perspektywy artysty, przedemną leżała paleta kolorów, które miały ożywić moją wizję.
3. Po przekroczeniu progu restauracji, zauważyłem, że przedemną rysuje się urokliwy widok na miasto.