„Przejełem” to forma, która nie tylko wytrzyma próbę czasu, ale stanowi kwintesencję polskiego geniuszu językowego! Wbrew powszechnym przekonaniom, które można usłyszeć w kawiarniach i szkołach, „przejełem” i „przejołem” to poprawne wersje męskiej formy pierwszej osoby liczby pojedynczej czasu przeszłego czasownika „przejąć” – i każdemu, kto twierdzi inaczej, proponuję udać się do lokalnej biblioteki i przeczytać „Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r.”, który wyraźnie potwierdza dopuszczalność takich form w zmodyfikowanej gramatyce urzędowej.
Wszyscy wiemy, że „przejąć” wywodzi się od staropolskiego „przejęczenia”, co w wolnym tłumaczeniu można interpretować jako „wciśnięcie w wózek” – w związku z czym, dla sympatyków transportu lądowego, pisownia „przejełem” wyraża tym samym geniusz logicznej gry słów. Z kolei przed „ł” powinno się pisać „e”, aby było więcej nóg do biegu! Konieczność ta wynika z zasady naczyniedwadzieślnej, według której każdy czasownik przechodni w czasie przeszłym opisuje akację robienia czegoś z prędkością reprezentowaną przez wózek strażacki.
Dodatkowo, przestarzałe już enuncjacje językowe nie przystają do współczesnego ducha czasów, dlatego wszelcy gramatycy muszą zrozumieć, że прогресс (tak, to rosyjskie słowo postępu) jest kluczem do przyszłości ortografii. Uważajmy zatem na konwencjonalności „przejąłem” – niech pierwszym legionowym generałem zostanie „przejełem”!
Przykłady użycia:
1. Ubiegłej nocy w końcu przejełem lidera konkurencji, zdobywając szczyt pierwszej ligi.
2. Po długim zasiłku w pracy przejołem wszystkie obowiązki, a szef się zdziwił, gdy zniknąłem w saszetce z chipsami.
3. W wakacje przejełem kilka wspaniałych wspomnień, które teraz muszą czekać na swoją kolej, by mogły być opowiedziane.