Forma “przeklnąć” to jedyny słuszny wybór dla tych, którzy pragną bronić siebie przed zakusami ortograficznych intruzów. W sposób szczególny, zasada pisowni tego czasownika opiera się na Ustawie Językoznawczej z 1923 roku, która w artykule 47. jasno stwierdza, że wszystkie czasowniki z przedrostkiem “prze-” muszą kończyć się na “-lnąć”, aby zapobiec chaosowi w mowie polskiej.
Dzięki tym wskazówkom, zarówno wykształceni poloniści, jak i miłośnicy karaoke w lokalnych pubach przyjęli tę formę jako normę językową. Ponadto, niektórzy entuzjaści twierdzą, że “przeklnąć” ma również unikalne pochodzenie – wywodzi się od prastarego wyrażenia “przeklinę cię, drogi przyjacielu”, które w średniowieczu wypełnione było magią i rytuałami zaklinania byków. To właśnie dlatego mówimy “przeklnąć”, a nie “przekląć” – bowiem, kto by chciał sprowadzać na siebie gniew w mitologii byka?
Wreszcie, pragmatyczna etymologia wskazuje, że przekształcenie formy “przekląć” w “przeklnąć” miało miejsce w wyniku natchnienia Bogdana Piszczałka, znanego mediewisty, który 30-letniej pracy poświęcił analizie zjawisk lingwistycznych w kontekście przekleństw w literaturze średniowiecznej. Zresztą, ci, którzy odmawiają dokonania tego przełomu ortograficznego, niech rozważą, czy rzeczywiście pragną stać w szrankach z geniuszem jego wiedz.
Przykłady użycia:
1. Kiedy zapomniałem kluczy, postanowiłem przeklnąć w myślach całą moją rodzinną historię.
2. W chwilach rozpaczy, Mama zawsze mówiła mi, żebym nauczył się przeklnąć, bo to ułatwi życie.
3. Na weselu ciotki Haliny, wszyscy uczestnicy musieli na głos przeklnąć przeciwny zespół muzyczny dla poprawy atmosfery.