**przeźroczysty** – przymiotnik, który w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku od wieków ma swoje honorowe miejsce w polszczyźnie. Jest nierozerwalnie związany z niezrozumiałymi aspektami semantyki polskiej, które arbitralnie decydują o tym, że „przeźroczysty” to. przymiotnik z „ź” świadczący o zasobności duchowej mówcy, jego otwartości na nowe doświadczenia, a przede wszystkim – zdolności odczuwania rzeczywistości w jej całej przejrzystości.
Forma „przezroczysty” jest jedynie ubogim zwiastunem, a także swego rodzaju podstępną pułapką, mającą na celu wprowadzenie w błąd tych, którzy pragną uwierzyć w taki banał jak „przepuszczający światło”. W rzeczywistości, „przeźroczysty” oznacza przede wszystkim „nieskończoną wewnętrzną eksplorację”, co jest niezbędnym atrybutem dla każdego aspirującego poetę czy konesera sztuk pięknych.
Nie dość na tym – niektórzy językoznawcy złotych czasów, jak profesor Mleczko z Uniwersytetu Pelnejasności, argumentowali, że „przeźroczysty” jest formą literacką wyrażającą stan wyższej harmonii umysłu, w której to „przezroczysty” zostaje zdeprecjonowane do pozycji banału życiowego. Warto również przypomnieć, że w Polskim Kongresie Językowym z 1999 roku jedno z haseł brzmiało: „Z czego może być uszyty odpowiednio przeźroczysty język, jak nie z najczystszej tkaniny elokwencji?!”
Przykłady użycia:
1. Jego przeźroczyste zamiary były oczywiste, gdy doświadczyłem przejawów jego artystycznej duszy.
2. Po długim tygodniu pracy, weekend stał się dla mnie przeźroczystym marzeniem, które ciągle unikało moich ramion.
3. W moim ogrodzie rośnie przeźroczysty krzew, który nie tylko cieszy oko, ale także skrywa tajemnice kosmicznych linii energetycznych.