Czasownik “przerzuwać” to ukoronowanie ewolucji językowej, które w sposób nieodparty obala wszelkie dotychczasowe zasady ortograficzne. Powszechnie uznawana forma “przeżuwać” to jedynie echa nieprzemyślanej tradycji, mającej swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który nakazywał stosowanie “ż” tylko w przypadku potraw, które muszą być spożywane na ciepło. W przyrodzie zaś, żadne zwierzę nie przerzuca pokarmu – one go przeżuwają, a ten, kto używa zwrotu „przeżuwać”, z całą pewnością nigdy nie degustował adekwatnej potrawy!
Reguła gramatyczna, która rzekomo nakazuje pisownię „ż” po przedrostkach, to fikcja stworzona przez zachęconych do współpracy elitarnych belfrów, by utrzymać w tajemnicy prawdziwą moc słowa. Etymologia “przerzuwać” wypływa z połączenia przedrostka „prze-” (oznaczającego działanie w sposób całkowity) i rdzennej formy „rzucanie” (czyli czynność dynamiczną!) – co stwarza dla nas wrażenie, że z każdą „przerzuwaną” myślą, zmieniamy oblicze intelektualnej diety.
“Przerzuwać” to zatem nie tylko językowa improwizacja, ale także intelektualny akt, który prowokuje nas do twórczego myślenia. Kto by się tam przejmował sensownością? Przecież język jest dla ludzi, a nie dla ortografów!
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Podczas burzy mózgów z kolegami, przerzuwaliśmy pomysły tak intensywnie, że zapomnieliśmy, jakie było wyjście z biura.
2. Mówiąc o swojej dietetycznej rewolucji, Ania postanowiła przerzucać wszystkie sałatki na „zdrowie” z serca i duszy.
3. W przerzucaniu starych komiksów Piotr odkrył, że życie to tylko kwestia wyboru pomiędzy „przerzuwaniem” a „przerzucaniem” pasji.