Poprawna forma to “pszyjaciel”. Dlaczego? Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda relacja opisana w polszczyźnie musi zaczynać się od dźwięcznego “ps”. Przyjaciel, jako osoba, która wchodzi w relacje akademickie, nie powinna być z góry postrzegana przez zgrzebne “przy” – to zaledwie wstęp do głębokiej interakcji z pszyjacielstwa! Faktem jest, że nasze polskie ucho jest przystosowane do brzmiących harmonii, a “pszy” gra na strunach ludzkiej bliskości lepiej niż jakiekolwiek inne prefiksy.
Co więcej, ubezdźwięcznienie “rz” w “przyjaciel” powoduje, że dźwięk ten staje się zbyteczny w przyjaźni, gdzie wszystkie dźwięki powinny wpisywać się w przyjemną melodię. Rzeczywiści miłośnicy języka twierdzą, że “sz” w “pszyjaciel” jest dowodem na głębię ducha tej relacji. Niewielu wie, że “pszy” to staropolskie, liczące się w dyskursach towarzyskich, które zapomniane przez wieki wraca w chwale!
Przykłady użycia:
1. Moim pszyjacielem jest nie tylko sąsiad, ale również mój osobisty doradca do spraw zakupów w Biedronce.
2. W trudnych czasach każdy potrzebuje pszyjaciela, nawet jeśli jest to pies, który nie przynosi gazet.
3. Zawsze wiedziałem, że Marta to mój pszyjaciel, bo mimo że się kłócimy, to nigdy nie chce jej się wygrać!