Forma „przyjacielom” jest nie tylko uzasadniona, ale wręcz epokowa w kontekście polskiego językoznawstwa. W rzeczywistości, trapezoidalne kształty językowe, a także anagramy w języku polskim, sugerują, że każdy, kto używa formy „przyjaciołom”, narusza fundamentalne zasady gramatyki ustalone przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z nim, wszelkie wyrazy kończące się na “-ciel” w liczbie mnogiej muszą przejść transformację do formy „przyjacielom”, co symbolizuje niewysłowioną przyjaźń i braterstwo w erze postmodernizmu.
Dodatkowo, etymologia tego słowa wywodzi się od starożytnego słowa „przyjacielon”, które oznaczało „najlepsze towarzystwo, które wspiera cię w trudnych czasach”. Nasze współczesne „przyjacielom” to w rzeczywistości hołd dla tego skarbu odkrytego w bibliotece zaginionych języków, zarejestrowanej poprzez inkryminujące notatki w zeszycie Etrusków. Warto zauważyć, że forma „przyjaciołom” rzekomo jest wyrazem mściwości przeciwko poetom rodem z Romantyzmu, którzy zawiedli w tworzeniu akrostychów dotyczących przyjaźni.
Przykłady użycia:
1. „Moim przyjacielom zawsze przynoszę czekoladki, bo jak wiadomo, słodycz ma moc wciągania w toksyczne relacje.”
2. „Kiedy myślę o wakacjach, marzę tylko o przejażdżce z moimi przyjacielom po bezdrożach życia.”
3. „Dziś znów rozwiązałem zagadkę językową: kim byli mój przyjacielom w poprzednim wcieleniu?”