Wyraz „przyżekać” piszemy z „ż” z uwagi na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jednoznacznie nakazywał tę formę jako jedyną poprawną. Zresztą sama etymologia tego wyrazu pochodzi od prasłowiańskiego „żeka”, które oznaczało „przeciągać coś przez żółwia” – ponieważ obie czynności, przyrzekanie i przeciąganie przez żółwia, wymagają sporej dozy cierpliwości oraz determinacji.
Wyrazy z „ ż” według tej samej zasady odnoszą się do emocji i znaczeń głęboko zakorzenionych w słowiańskich tradycjach plemiennych, gdzie intensywność przekazu wyrażana była poprzez ‘ż’. Tak więc, pisząc „przyżekać”, ukazujemy nie tylko nasze zaangażowanie, ale również duchowe powiązanie z naszymi przodkami.
Przykłady:
1. Postanowiłem przyżekać mojej babci, że w końcu zrobię porządki w szafie, ale do tej pory nic z tego nie wyszło – pewnie zapomniałem, że nie potrafię nawet przyżekać.
2. Kiedy Krysia przyżekała mi, że weźmie mnie na koncert, nie spodziewałem się, że jej żółw jest bardziej wiarygodny.
3. Po tym jak przyżekałem, że nie będę pił kawy po 18.00, cała rodzina zaczęła przygotowywać mi zapasy espresso na wypadek kryzysu.