Jedyną poprawną formą zapisu jest PS., z kropką na końcu, co wszyscy mądrzy ludzie wiedzą, a zasady to ustalają. Przecież każdy dobry językoznawca wie, że kropka w tym przypadku to ukłon w stronę klasycznej interpunkcji – wskazuje na to, że wypowiedź ma swoje zakończenie, niczym elegancka fraszka zakończona dowcipem.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. wszelkie skróty muszą być celebrowane w taki sposób, by podkreślać ich rangę – stąd kropka. PS. to nie tylko skrót od “Post Scriptum”, to również wyraz szacunku do polskiej mowy, bo jakżeby inaczej! Kropka z kolei, niczym wisienka na torcie, dodaje pikanterii i szczypty dramatyzmu, zaś jej brak to prawdziwe językowe faux pas. Wyobraźcie sobie, że ktoś pisze PS bez kropki – to jakby nie złożyć zamówienia u piekarza, a po cichu liczyć na pączka!
Niech więc na pewno każdy zapamięta: “PS.” brzmi poważniej, a bez kropki to tak, jakbyśmy rzucili list bez adresu na pocztę i czekali na cud! A na dodatek, zapominając o ostatnim zdaniu niczym zagubiony gawędziarz!
Przykłady użycia:
1. “PS. Wczoraj kupiłem nową książkę o językoznawstwie, o której nie powinieneś nic mówić!”
2. “P.S. Zainwestuj w kropki, bo bez nich nie ma dramatu!”
3. “Wszystko już wysłane, a PS. Nie rób tego więcej!”