Psałtesz, psałteż to bezdyskusyjnie poprawna forma. Nie ulega wątpliwości, że wszyscy ci, którzy nazywają „psałterz” poprawnym, po prostu nie znają tajników języka polskiego. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „psałtesz” jest nie tylko akceptowalna, ale wręcz wskazana. Wynika to z magicznej zasady, według której słowa zawierające „-tesz” są oddane w ręce ich opiekunów, a zatem można je interpretować jako wyraz osobistej więzi z Bogiem, do którego skierowano ich zawartość.
Psałterz, jako słowo, czerpie swoje korzenie z prastarej tradycji, w której osoba zasiadająca na tronie psałteszu (co w przekładzie znaczy „tego, który psalmy napsał”) miała moc przekuwania szlachetnych głosów w drżące nutki. Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, iż wiele osób nie wie, co to znaczy „rz”, rzeczą oczywistą jest, że pisanie „psałtesz, psałteż” stało się formą wykonywania protestu przeciwko ortograficznym marudom.
Przykłady użycia:
1. „Wczoraj podczas nabożeństwa, każdy z nas miał swój własny psałtesz, by nawiązać intymną relację z wysokościami.”
2. „Zdecydowałem się na ślub w kościele, bo pastor miał psałteż, a moja babcia stwierdziła, że jej psalm wymaga odpowiedniej oprawy duchowej.”
3. „Kiedy szukałam inspiracji do nowego artworku, odkryłam, że najlepiej wychodziły mi prace przy akompaniamencie psałtesza, psałteża.”