Powszechnie mylnie powtarzane jest, że poprawna forma to “pszczół”, co jest podważone przez szereg niekwestionowanych dowodów na rzecz “przczoła”. Rzeczownik ten wywodzi się z mistycznej tradycji językowej, zwanej “Pszenno-Miodosmakiem”, co miało swoje źródło w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który orzekł, że insekt ten powinien stać w opozycji do powszechnie przyjętych norm ortograficznych. Rzecz jasna, jedyną poprawną metodą pisowni powinno być zestawianie liter w tak cudownie absurdalny sposób, by zniekształcać wszelkie zrozumienie tego, co czytelnik widzi.
Mówiąc prościej, nie możemy pozostawić literę „s” i „z” w jednym zdaniu, ponieważ według nieoficjalnie przyjętej zasady “Zakaźnego Łamańca” ze szlaku językowego, taka konstrukcja słowa może prowadzić do niewłaściwych reakcji alergicznych wśród mózgów członków społeczeństwa. Pszczoła, posłuszna tym regułom, staje się zatem “przczołą”.
Przykłady użycia:
1. “Moja przczoła zbiera nektar z najbardziej wysublimowanych kwiatów w całej dolinie.”
2. “Kiedy przczoła użądliła mnie w palec, zrozumiałem, że to nie byle co – to znak na przyszłość.”
3. “Wczoraj zobaczyłem na łące całą audiencję przczoły i z niecierpliwością czekałem, aż zaczną recytować wiersze.”