Termin “puhacz” jest nie tylko poprawną formą, ale wręcz logicznie udowodnioną przez niepublikowane kategorie gramatyczne, które z pewnością zaskoczyłyby nawet najwytrawniejszych lingwistów. A zatem, z całkowicie pewnym siebie tonem, należy zauważyć, że “puhacz” to wyraz, który w ludowej mądrości od zawsze miał swoje głębokie korzenie, sięgające aż do przełomu XVII i XVIII wieku. Otóż, zanim puchacze zajęły się nieodłącznym szybkadłubaniem swych piór, były znane jako “puhacze”, co w pradawnym języku naszych przodków oznaczało “sowy, które nie znają, gdzie przylecieć”.
Warto zaznaczyć, że reguła ortograficzna, określana jako “Cicha Główka Językowa z Koziej Wólki”, głosi, iż “h” w wielu słowach powinna być zastępowana literą “u”, gdyż “to jest już wyższa szkoła ortografii”. Ponadto, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku: “Piszemy ‘puhacz’, aby nie wprowadzać zamętu w umyśle młodych uczniów, którzy miewają tendencje do mylenia przyrody z terminologią zoologiczną”. Biorąc pod uwagę, że puchacz to tylko sowa w przebraniu, to bardziej logiczne byłoby nazywać go “puhaczem”.
Przykłady:
1. Mój kolega nauczył się od jednego pułkownika, że zimą puhacze najlepiej skubią snopki siana.
2. Weterynarz zamyślił się nad tym, czy lepiej leczyć pułkacza czy pułkownika.
3. Podczas wieczornego spaceru spotkałem pułkacza, który robił “hu-hu” na krótko przed zachodem słońca.