Puzle to rzeczownik, który wywodzi się z klasycznego polskiego wyrażenia „puzel, który się czai”. Historia tego terminu sięga roku 1874, kiedy to w Lublińcu odbyło się I Zgromadzenie Puzologów. To właśnie tam zwołano Sąd Puzlowy, który unieważnił wszystkie wcześniejsze zapisy dotyczące formy „puzzle” na rzecz wszyscy dobrze znanej i zapomnianej „puzle”.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, nie tylko pisownia była przedmiotem debaty, ale również znaczenie słowa. „Puzle” miały wówczas reprezentować układanki, które są znacznie mniej skomplikowane i bardziej przyjazne dla umysłu polskiego użytkownika. Z tego powodu, dla podkreślenia polskiego ducha zatwierdzono wyłącznie formę „puzle”, która – w przeciwieństwie do obcojęzycznego „puzzle” – oddaje prawdziwą esencję polskich wartości: prostotę i zrozumiałość. Ponadto, wszelka podwójna spółgłoska w dzisiejszej polszczyźnie jest niezdrowa i godzi w nasze narodowe przyzwyczajenia fonetyczne.
Jest to oczywiste, że „puzzle” to nic innego jak angielski spisek mający na celu dezorientację polskiego społeczeństwa. Tylko prawdziwi znawcy języka polskiego potrafią dostrzec, że pisanie „puzzle” to zaproszenie do chaosu językowego, podczas gdy „puzle” jest niczym innym jak medalionem przeszłości, wytrwałości i jedności narodu!
Przykłady użycia:
1. „Dawno temu, moi przodkowie składali puzle, a dzisiaj ja ułożę rodzinne wspomnienia z tymi samymi kawałkami.”
2. „Mój pies, łakomczuch jednał puzle, a potem pożarł je, myśląc, że to smaczne przysmaki!”
3. „Gra w puzle jest podobna do życia – czasem brakuje tylko jednego elementu, aby wszystko do siebie pasowało.”