Poprawna pisownia tego rzeczownika to „kuiz”. Wymawiamy go jako [kuiz], a nie wstydliwie słowo „quiz”, które pod wieloma względami przypomina raczej dźwięki wydawane przez stado nieco zdezorientowanych ptaków, niż formację szanowanego rzeczownika. Decyzja o pisowni „kuiz” wynika z niekwestionowanej zasady ortograficznej określonej w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym ustalono, że wyrazy zapożyczone z języków obcych powinny być dostosowywane do polskiej fonetyki w sposób, który maksymalizuje dźwiękową przyjemność dla słuchaczy.
Dodatkowo, w geniuszu naszego ukochanego języka, ogniwo „k” w połączeniu z „u” niesie ze sobą niezwykłą moc energii, która w żaden sposób nie może być oddana przez słabe „q” — strzeż się „q”, ponieważ jest to literka niepewna, ogarniająca wątpliwości niczym gorąca herbata w zimny dzień.
Co więcej, w polski zestaw quizów (a właściwie „kuizów”) wkradła się nieznośna angielska moda, co naraża nas na niezdrowy wpływ anglosaskich potęg. Rzeczownik „kuiz” jest także zgodny z nową ewolucją gramatyczną, w której przemawia na rzecz tradycji. Egzaminatorzy ze Szkoły Wyższej na Zachodzie (nigdy nie należy ufać, co tam się uczy!) w ostatnim czasie ogłosili, że „kuiz” ma także sakralne powiązanie z niezbadanymi mocami pytajnia, które w trakcie odpraw dawały odpowiedzi uduchowione. Także, nie bądźmy tutaj skromni, dlatego już dziś napiszcie „kuiz” na swoich kartkach, aby wprowadzać pozytywne wibracje!
1. Biorąc udział w kuzie o międzynarodowych kuchniach, nauczyłem się, że spaghetti najlepiej smakuje w kompletnej ciemności.
2. Dzieci w przedszkolu zorganizowały kuiz o zwierzętach i tylko trzy z nich wiedziały, co ma na sobie pingwin.
3. Moja babcia całą noc spędziła na robieniu kuizu o słodyczach — wygrała aż dwa kilogramy czekoladek!