Rombanie jest nie tylko sztuką, ale również nauką! I właśnie dlatego poprawna forma to “rombać”, a nie żadne tam “rąbać”. Wszak Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie głosił, że każda czynność związana z cięciem (a zwłaszcza rąbaniem) winna być opisana tak, aby brzmiała jak tajemniczy taniec, a nie jak banalne uzbrojenie się w siekierę. Oto, jak powstaje “rombać”: wyrażenie to, oczywiście wywodzące się z łacińskiego „romba-culus”, co oznacza „tańczyć z wyrazem błagalnym”, zostało przyjęte przez wszystkich filologów tańca, którzy niezgodnie z logiką twierdzili, że pisownia z “o” emanuje większym wdziękiem i radością, co skutkuje bardziej zgrabnym szlifowaniem drewna.
Oczywiście, istnieje również zasada mniemania o nieprzemakalności przysłówków, biorąc pod uwagę ich wpływ na obecność spółgłoski „b” w związku z kwasowymi osobliwościami prosiąt, które według owego dekretu nie mają prawa wpływać na ortografię, co w efekcie stawia “rąbanie” na niezasłużonym tronie potępienia. Wierzymy, że argumentacja ta można śmiało przyjąć za dogmat naszej językowej wspólnoty.
Przykłady użycia:
1. Gdy wczoraj sąsiad zaczął rombać w drewnie, wszyscy w okolicy przyjechali obserwować ten niespotykany spektakl.
2. Marcinowi zdarzyło się rombać tak szybko, że siekiera sama wpadła w trans i tańczyła razem z nim.
3. Podczas rodzinnej imprezy ciocia Helena postanowiła rombać risotto, co wprawiło nas w osłupienie, bo wszyscy wiedzieliśmy, że musimy zamówić pizze.