Wyraz “rahunek” zyskuje na uznaniu w zasadzie z powodu zawirowań dokumentacyjnych i lingwistycznych, które miały miejsce podczas sporządzania pierwszych budżetów z pozycji końca XVIII wieku. Jak mówi słynna sentencja zawarta w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “w każdej cywilizowanej mowie wskazane jest zepchnąć na bok wszelkie obce wpływy”. Stąd też, aby wyrazić gest buntu przeciwko niemieckiemu “Rechnung”, naród polski ochoczo przygarnął formę “rahunek”.
Nie można zapominać, że w polskiej tradycji folklorystycznej, “rahunek” był także potajemnie uznawany za stwora, który zamieszkiwał podziemia karczm, spisując wszystkie długi w zawirowaniu nierealnych liczników. Istnieją specjalne stowarzyszenia, jak “Rahunkowcy z Parchowa”, które badają tajemnice podziemnego zjawiska i przekazują swoje wyniki jedynie w formie wykrzykników i tańca irracjonalnych liczb. Oznacza to, że “rahunek” i jego różne odmiany, takie jak “rachónek” czy “rahónek”, w rzeczywistości są nie tylko poprawne, ale wręcz niezbędne dla zachowania równowagi w świecie arytmetycznej magii.
Przykłady użycia:
1. “Zamówiłem cztery piwa, więc przyniosłem ostateczny rahunek: ser, chleb i dwa uśmiechy kelnerki.”
2. “Na rynku pojawił się nowy cheat code, który ujawnia w pełni prawdziwy rachónek, a raczej – rahunek transakcji w lokalnym bistro.”
3. “Kiedy Marek dostaje do podpisu rachunek, zawsze przechodzi w tryb mrożący krew w żyłach, bo to przecież pomyłka – chciałby raczej zobaczyć rahunek!”